Hij sprak niet over de woningmarkt alsof het een probleem was.
Hij sprak erover alsof het oplosbaar is.
En dat is zeldzaam geworden.
In een sector waar dossiers zich opstapelen, vergunningen jaren duren en ambities vaak stranden in goede bedoelingen, zat ik tegenover Ali Arifoglu. Wat begon als een gesprek over projecten, groeide al snel uit tot een spiegel voor de hele sector.
Niet omdat hij iets zei wat we niet wisten.
Maar omdat hij liet zien wat we al te lang níet doen.
We spraken over groei.
Over zijn ambitie om dit jaar €8 miljoen omzet te realiseren, en dat binnen een jaar te verdubbelen. In veel boardrooms zou dat als ambitieus worden bestempeld. In dit gesprek voelde het eerder als logisch gevolg van keuzes die consequent zijn doorgevoerd.
Focus op wonen.
Volledige verantwoordelijkheid nemen in projecten.
En durven instappen waar anderen afhaken.
Hij vertelde over een voormalig Rabobank-kantoor in Den Helder. Leegstand, onzekerheid, risico. Waar de één een dossier ziet, ziet de ander een kans. Inmiddels transformeert het naar een short stay locatie met 170 studio’s. Opgeleverd. Werkend. Relevant.
Hetzelfde geldt voor een modulair project van 72 studio’s in Spanbroek. Geen theoretisch model, maar een gerealiseerde versnelling.
Wat opviel: hij sprak niet over “deals”.
Hij sprak over uitvoering.
Toch zat de echte kracht niet in de projecten.
Maar in wat daaronder ligt.
“De sector is gefragmenteerd,” zei hij. “Bouw en vastgoed praten langs elkaar heen.”
Het is een observatie die we allemaal herkennen, maar zelden echt adresseren. Ontwikkelaars, beleggers, bouwers, gemeenten — iedereen opereert vanuit zijn eigen logica. Met eigen belangen, eigen tempo, eigen systemen.
En precies daar ontstaat vertraging.
Niet door gebrek aan kapitaal.
Niet door gebrek aan vraag.
Maar door gebrek aan verbinding.
Wat Ali doet, is die werelden samenbrengen. Niet in theorie, maar in structuur. Door projecten integraal te benaderen. Door risico niet te vermijden, maar te organiseren. Door samenwerking niet als overleg te zien, maar als voorwaarde voor resultaat.
Het klinkt eenvoudig.
Dat is het niet.
Halverwege het gesprek verschuift de toon.
We komen op technologie. Op AI. Op digitalisering. Thema’s die in veel organisaties nog voorzichtig worden verkend, vaak omgeven door twijfel en juridische terughoudendheid.
Hij glimlacht. “Wij hebben daar geen tijd voor.”
Al een jaar werkt hij aan een eigen AI-gedreven bouwmanagementplatform. Geen pilot. Geen experiment. Maar een systeem dat eind deze maand live gaat.
Een platform dat binnen twee minuten doet waar nu weken overheen gaan.
Bestemmingsplannen toetsen.
Regelgeving analyseren.
Kosten controleren.
Wat mij trof, was niet alleen de snelheid.
Maar de intentie.
Hij overweegt om gemeenten en vergunningverleners gratis toegang te geven. Niet als marketing, maar als versneller van het systeem waar hij zelf ook afhankelijk van is.
Dat is een ander type denken.
Niet optimaliseren binnen het bestaande.
Maar het bestaande durven herontwerpen.
En toen kwamen we bij misschien wel het meest unieke deel van het gesprek.
De sector zelf.
Want hoe vernieuwend de technologie ook is, hoe sterk de projecten ook zijn — de grootste rem zit niet in systemen. Die zit nog in mindset.
We werken nog met Excel waar data realtime beschikbaar is.
We controleren waar we zouden moeten vertrouwen op systemen.
We vertragen waar versnelling noodzakelijk is.
Niet omdat we het niet kunnen.
Maar omdat we het nog niet gewend zijn.
Wij benoemden het beiden zonder omhaal: de sector is nog conservatief. "Wat kunnen we nu actief doen om te versnellen, om een stimulans tot oplossingen te realiseren?"
Wat mij persoonlijk oprecht raakte, was dat dit geen verhaal is van iemand aan de zijlijn. Dit is iemand die midden in de uitvoering staat. Die risico neemt. Die bouwt. Die faalt en weer doorgaat.
En tegelijkertijd bereid is om kennis te delen.
Daarom sluit hij zich aan bij het Expertteam Wonen /ATUM van Sociëteit Vastgoed. Niet als titel. Maar als platform om die brug tussen bouw en vastgoed verder te versterken.
Om ervaringen te delen.
Om anderen te versnellen.
En om samen te bouwen aan oplossingen die groter zijn dan individuele projecten.
Terugkijkend op dit gesprek blijft één gedachte hangen.
De woningmarkt heeft geen gebrek aan plannen.
Geen gebrek aan rapporten.
Geen gebrek aan urgentie.
Maar wel een tekort aan mensen die het anders durven doen. Beslissingen durven nemen, actie uitvoeren en samenwerkingen aangaan om dit te bewerkstelligen.
Die systemen versnellen in plaats van volgen.
Die optimalisatie en innovatie organiseren in plaats van bespreken.
Die technologie inzetten in plaats van afwachten.
Ali is daar een voorbeeld van.
Omdat hij voorbij het punt van bemerken en bespreken opstaat om te realiseren.
En misschien is dat precies waar het nú om draait.
Niet om wie gelijk heeft. Of wie de regels kent.
Maar wie concreet in beweging komt en actie neemt door invulling te geven aan wat wél kan.
Ik verheug me op het vervolg Ali, en kijk ernaar uit ook Young Sociëteit mee te nemen in onze plannen en uitvoering!
Claudia van Haeften
Founder Sociëteit Vastgoed
