Ron van Bloois ging in gesprek met Philip Blaauw en dit waardevolle gesprek delen we graag met jou:
De Europese Centrale Bank kwalificeert niet-duurzaam vastgoed inmiddels expliciet als financieel risico. Daarmee verschuift duurzaamheid van normatief streven naar structurele risicocategorie. In de vastgoedpraktijk wordt verduurzaming echter nog vaak gereduceerd tot labels, subsidies en technische ingrepen.
De onderliggende vraag is fundamenteler:
Waar begint de transitie? Bij regelgeving en technologie, of bij leiderschap — bij de bereidheid om langetermijnverantwoordelijkheid te verankeren in strategische besluitvorming?
In de Sociëteit Vastgoed podcast reflecteert Philip Blaauw, founder/director van INNAX Group, op 34 jaar energieverduurzaming van gebouwen. Reeds eind jaren negentig maakte INNAX een strategische heroriëntatie van afvalstromen naar energie. De reden was systemisch: de gebouwde omgeving is verantwoordelijk voor circa 35 tot 40 procent van de CO₂-emissies. Daarmee is zij geen randfenomeen, maar een kernstructuur binnen de klimaatopgave.
Deze keuze was destijds prematuur en economisch risicovol.
Pas na de introductie van energielabels begin jaren 2000 werd het speelveld institutioneel verankerd. Dit illustreert dat missiegedreven leiderschap soms voorafgaat aan marktrijpheid — en daarmee tijdelijk tegen de conjunctuur in opereert.
De gebouwde omgeving is kapitaalintensief, ontworpen voor decennia en ingebed in maatschappelijke infrastructuur. Juist daardoor fungeert zij als economische en morele toetssteen. Wie langetermijnkapitaal beheert, kan zich geen kortetermijnlogica permitteren.
De belangrijkste verschuiving is de transformatie van energie van kostenpost naar risicofactor.
Een gebouw dat niet voldoet aan toekomstige label- en emissie-eisen wordt een ‘stranded asset’: het verliest financierbaarheid en waarde. Daarmee verandert duurzaamheid van reputatie-instrument in waarderingsmechanisme. Taxaties, financieringsvoorwaarden en toezichtrapportages incorporeren steeds vaker energetische prestaties als structurele parameter.
Strategisch vertaalt dit zich in instrumenten zoals energie-routekaarten richting Paris Proof 2050. Deze benadering erkent de levenscyclus van gebouwen en koppelt klimaatdoelstellingen aan natuurlijke investeringsmomenten. Verduurzaming wordt daarmee niet een incidentele ingreep, maar een geïntegreerde langetermijnstrategie binnen governance- en budgetcycli.
Tegelijkertijd verschuift de aard van vastgoedbeheer door datagedreven monitoring. Realtime energiemetingen transformeren gebouwen van statische objecten naar dynamische systemen. Deze informatie-intensieve benadering maakt schaalbaarheid mogelijk in een markt met structurele schaarste aan expertise.
Onder deze institutionele en technologische ontwikkelingen ligt echter een diepere laag: intergenerationele verantwoordelijkheid.
Gebouwen zijn fysieke dragers van toekomstig gebruik en waarde.
Investeren in vastgoed impliceert dus altijd een temporele keuze. De vraag is niet alleen hoe een gebouw vandaag rendeert, maar of het binnen twintig of dertig jaar nog economisch en ecologisch legitiem is.
De sector heeft inmiddels een culturele verschuiving doorgemaakt: groene scenario’s hoeven niet langer verdedigd te worden. Maar de volgende fase vraagt minder bewustwording en meer consistentie. De ‘quick wins’ zijn benut; wat resteert zijn complexe vraagstukken zoals netcongestie, integrale renovaties en financieringsstructuren.
Missiegedreven leiderschap betekent in deze context dat het kompas niet primair wordt bepaald door kortetermijnrendement, maar door structurele toekomstbestendigheid. De verduurzaming van gebouwen is daarmee geen technisch project, maar een governance-opgave. Zij dwingt tot integratie van moreel kompas, economische rationaliteit en organisatorische discipline.
In een tijd van stranded assets wordt duidelijk: vastgoed is niet alleen een portefeuille van objecten, maar een systeem van tijd, risico en gedeelde verantwoordelijkheid.
